Bu satırlar da, “Görele’den Portreler” kitabımdan: “Hüseyin Avni Tavacı, 1949 yılında Görele’de ilk otobüsü imal eden tek usta olup, o yıllarda Türkiye’de bir ilki gerçekleştirmiştir.

Görele Hırçın Karadeniz gazetesinden derlediğimiz bilgilere göre;

“Bir elin parmakları kadar çılgın marangoz ustasının bir araya gelerek hayat verdiği mucize o yılların Türkiye’sinde kısa zamanda duyuldu. Balıkçı tekneleri yapan eller keser ile otobüs iskeletini oluşturacak kestane ve kayın ağaçlarını yontmaya başladı. Ulusoy, Görele’de yaptırdığı ilk otobüsü ile İstanbul’a yolcu taşıdı. Görele, İstanbul’dan Hopa’ya, Sivas’tan Iğdır’a kadar otobüs imal edip sattı. Otobüs imalatı, elektriği bile olmayan Görele’de yeni iş imkânlarına kapı açtı. Bugünkü 5 yıldızlı otellere şapka çıkartan otel sayısı Görele’de 6’yı buldu. Görele’de lokanta, bakkal ve kahvehane gibi küçük iş yerlerinin geçmişi otobüs imalatı yıllarına dayanıyor.”

1945 yılında sadece 1940 kişilik nüfusa sahip olan Görele’de elektrik yoktur. Görele-

Çavuşlu arasında kurulan küçük tersanede balıkçı tekneleri imal eden Halil ve Remzi Firidin usta, Halil, Hüseyin ve Galip usta Görele’ye tekne tamir etmeye gelir. II.Dünya Harbi de yeni bitmiştir. Savaş sonrası Görele’ye kamyonlar gelmeye başlar. Osman Akkaya, Samsun’dan “Uğur” adında otobüs getirir. Osman Yanık, bu otobüs ile Trabzon’a Görele’den yolcu taşımaya başlar. O yıllarda Trabzon’a yolculuk deniz yolu ile yapılmaktadır. Osman Yanık bir sefer sonrasında Görele’ye Trabzon’dan Dodge (Doç) kamyon alarak döner. Marangoz Niyazi ve yeğeni İsmail Tavacı ile birlikte, ağaçtan otobüsün ağaç iskeletini oluşturmaya başlarlar. Bu Görele’de oluşturulan ilk otobüs iskeletidir. Ağaçtan oluşturulan iskelet tamamlandıktan sonra otobüsün dış aksanı saç ile kaplanır. Görele’de küçük çapta başlatılan otobüs imalatı kısa zamanda Türkiye’de özellikle İstanbul’da duyulur ve merak uyandırır. Gurbetçiliğin emekleme dönemi olan o yıllarda İstanbul’da yaşayan Göreleliler memleketlerine dönmeye başlarlar. Bunlardan biri de Hüseyin Avni Tavacı’dır.

1951 yılında İstanbul’dan Görele’ye dönen Hüseyin Avni Tavacı, Osman Yanık ustanın atölyesinde çalışmaya başlar. O yıllarda elektriği bile olmayan Görele’de gerçekleştirilen mucize, Görele’nin adını Türkiye ve dünyaya altın harflerle yazılmasına vesile olur. Otobüslerin iç konforlarını Hüseyin Avni usta yapardı. Hasarlı kaza yapmış kamyonları alıp Görele’ye getirirlerdi. Kamyonların sadece torpido aksamı kalacak şekilde soyarlar, şasesi üzerine otobüsün iskeletini oluştururlardı. Görele’de otobüs imal edildiği haberi kısa sürede Hopa’ya kadar ulaşır. Ulusoy’un ilk otobüsünü de H.Avni usta yapar. Usta’nın anlattığına göre;

“ Çaykaralı meşhur Selman Koç, Görele’de imal ettirdiği otobüs ile memleketine dönünce Mehmet Ali Ulusoy bu otobüsü nereden aldığını soruyor. Selman Koç, ‘Görele’de imal ediyorlar. Görele’den aldım’ cevabını veriyor. Mehmet Ali Ulusoy Görele’ye geliyor ve karayolu taşımacılığı yaptığı şirketin ilk otobüsünü, Hüseyin Avni usta ile anlaşarak sipariş veriyor. Hüseyin Avni usta, ‘İstanbul’dan Hopa’ya, Sivas, Erzurum, Kars, Ardahan’a kadar özellikle Doğu Anadolu’nun otobüslerini uzun yıllar Görele’de biz yaptık. Karadeniz’in tamamının otobüslerini zaten biz yapıyorduk’ derken sevinemiyordu. 5-6 atölyede gerçekleştirilen mucize ile Görele sanki kocaman bir sanayi kenti olmuştu. Otobüs ihtiyacı olanların akın ettiği Görele’de otel sayıları da artmıştı. Hüseyin Avni usta, ‘Görele’de elektrik yoktu ama atölyelerde ihtiyaç duyulan elektriği, benzinli su motorları ile ürettik’ derken o günlere dönüyordu. ‘Şerit ve planyadan başka makinemiz yoktu’ diyen Avni usta otobüsün bütün aksanını elimizle yapıyorduk. Eğitim almadık, çıraklık yaptık ustalarımızdan işi öğrendik” (Görele’den Portreler, Seyfullah Çiçek, Arı Sanat Yayınevi, 2.Baskı, İstanbul, 2018)