Kadının Adı Yok; Esmerin Adı Oya Onlar birer çiğ damlasıydılar

Kadının Adı Yok; Esmerin Adı Oya

Onlar birer çiğ damlasıydılar

Bazen bozkırlarda açtılar çiçeklerini, bazen de yemyeşil vadilerde.

Çoğu zaman hoyratça koparıp attık onları hem gönlümüzden hem de hayatımızdan. Bazen de zamansız açtılar çiçeklerini yalancı baharlara kanıp, erken soldular. Çok çabuk büktüler boyunlarını, küstüler hayata bir daha tutunmamak üzere yaşama sarılmadılar çoğu defa

Bazen tan vakti doğmadan gördük onları ;sırtlarında bebeleriyle. Önlerinde kağnı arabaları cephane taşıyorlardı Mehmetciğe çıplak ayaklarıyla Afyon’da, Kocatepe’de, Dumlupınar’da.

Çoğu kez de rüyalarımıza giren kömür karası gözleri ateş ateş. Yüzlerinden bir gülümseyişi bin bir sevdayı okuduk çoğu kez de. Hiç konuşmadan neler anlatmadılar ki bizlere, sadece bir bakışla, destanlar dolusu. Yazmakla hiç bitmez.

Hep yollarımızı gözlediler, sabırla metanet dolu

Hasretlerinden büyük korkularını yüreklerinde sakladılar hiç belli etmeden. Bazen de irkildiler derinden bir serçenin ansızın kanat çırpışından.

Ay ışığının solgun ışıklarında gözleri yolda beklerken onlar bizleri ,çok kere yastık ettik gamsız uykulara biz rüyalarımızı hiçbir şeyi umursamadan

Bazen ana oldular bizlere. Bazen eş, bazen de yoldaş.

Hiç anlamadık onları fark etmedik yüreklerinde ki sonsuz sevgi denizlerini. Üzerimize titrediler ta çocukluktan son ana kadar. Hep hayellerinin yarısında biz vardık onların. Yaşanmamış duyguların, yok olmuş sevgilerin son durakları oldular hep. Yine de kızmadılar bir kez, küsmediler de hiç bizlere

Bazen çoçukca duyguların bile yaşanmadığı çağlarında bir eşya gibi satılı verdiler ansızın. Daha bir evcilik oyununun ortasında sanki bir rüyadan uyanırcasına koptular dünyalarından..

Bazen de kötü kadın yaptık onları, kendimizi aklarken.

Hiç hesap sormadık kendimize, ne kadar zulm ettikse de yine sevgi gördük onlardan. Hep affeden yine onlar olmadı mı ?

Bazen bir gelincik gibi açtılar yüreklerimizde, sevgiyle dolu.

Hayallerimizi süslediler hep yorgun gecelerin ayazında. Bazen de türkü oldular dilimizde yanık yanık. Çoğu kez de onların sevgisiyle bağlandık hayata dolu dolu.

Dedik ya onlar birer çiğ damlasıydılar.

Öylece düştüler yüreklerimize ilmik ilmik, dantel dantel bir daha sökülmemek üzere

Duymadılar yaşamlarında bir kez olsun tek tatlı söz. Görmediler bir kez olsun tatlı bir tebessüm. Yine de bir kadının yüreğinin onuruyla başlarını önlerine egdiler, usulca….

Onlar bizim kadınlarımız….

Yüreklerinden büyük onur taşıyan Anadolunun çilekeş mahzun kadınları;

Sizleri seviyoruz.

Sizler ki her şeyin en iyisine, en güzeline, sevgilerin baharına layıksınız.

Henüz hiçbir şeyde geç kalmış ve unutulmuş değilsiniz.

Yeter ki kadın olmanın onurunu yaşayın ve bununla gurur duyunuz. Yılda bir kere hatırlanmak zor olsa bile

8 Mart ‘’ DÜNYA KADINLAR GÜNÜNÜZ KUTLU OLSUN, MUTLU OLSUN’’