Değerli dostlar!

“Ben kimim?” başlıklı 30 kıtadan oluşan bir şiirimden aldığım şu dörtlük, adeta yaşamımın bir özeti gibidir:

“Biraz yazar oldum, biraz da şair,

Futbolcu, dernekçi, memur ve sair,

Zevk aldım ne varsa hayata dair,

Sevmedim tek düzeli yaşamayı.”

Evet, 43 yıllık devlet memurluğumuza paralel olarak…

Yirmi yıl futbolculuk, 30 yıl dernekçilik, 45 yıl da yazarlık geçmişimiz var, çok şükür!

Ama yakından tanıyanlar hariç çoğunuz beni facedeki yazılarımdan tanıyorsunuz.

Uzun uzun kendimden söz edip, fazla vaktinizi almak istemiyorum.

Ayrıntılı bilgi almak isteyenler “Seyfullah çiçek kimdir?” yazıp, gugul’a (google) tıklayabilir.

Sadede geleyim.

Bakmayın, yukarıdaki dörtlüğümde “Biraz da şair” dememe…

Aslına bakarsanız kendimi hiçbir zaman şair olarak nitelemedim.

Zaten öyle bir iddiam da yok.

Ortalama her Türk vatandaşı gibi bizim de “şiirimsi” bazı denemelerimiz olsa da, bunların adedi 40-50’yi geçmez.

Bu nedenle bugüne kadar dikkat ederseniz çoğu ironi tarzındaki yazılarımla hep huzurlarınıza geldim.

Gelelim “şiirimsi” denemelerimize…

Baktım, şiir denemelerinde fazla başarılı olamıyorum.

Serde TSM hayranlığı da var ya…

Bir de güfte (şarkı sözü) denemeye karar verdim.

Daha çok “Hiçbir şeyde gözüm yok” bestesiyle tanıdığımız Bestekar, Türk Filoloğu, Edebiyat Öğretmeni Fethi Karamahmudoğlu’nun eşi Halide hanım, anne tarafından akrabam olur.

Onlar Kadıköy Koşuyolu’nda, biz ise yaya olarak 15 dakikalık mesafedeki Üsküdar Barbaros Mahallesi’nde oturduğumuz için ailece de görüşüyorduk.

Ayrıca Hocamızı zaman zaman TRT İstanbul Radyosu’ndaki makamında da ziyaret ediyor, tadına doyulmaz sohbetlerinden nasipleniyordum.

Bu arada, arkasında duvara asılı bulunan rebabını eline alıp, bir taksim geçmeden de beni bırakmıyordu.

Bir gün güfte denemelerimi ona göstermeye karar vermiştim.

Çok titiz bir insan olduğunu bildiğim için, konuyu ona nasıl açacağımı düşünmeye başladım. Durumu, hem öğretmen hem de avukat olan ortak dostumuz bir arkadaşıma açtım. O da aynen benim gibi güfte yazmaya heveslenmiş, “Gitmişken benim şiirlerimi de gösterir misin?” diye elime bir tomar kağıt sıkıştırmıştı.

Kendisini ziyarete gittiğim bir gün; “Hocam, ilham geldikçe arada bir güfte tarzında bir şeyler yazmaya çalışıyorum. Ayrıca arkadaşım ……’in de sana selamı var. O da bir şeyler yazmış, değerlendirmen için sana gönderdi. Önce onun yazdıklarını versem bir bakabilir misiniz?” dedim.

“Ver bakalım” dedi, kağıtları eline aldı, şöyle bir göz attıktan sonra, cevabı şöyle oldu:

-“Ona benden selam söyle, avukatlığa ve öğretmenliğe devam etsin!”

Tabi bu cevap karşısında, kendi yazdıklarımı vermeye cesaret edemedim.

-“Ver bakalım, sen neler yazmışsın bir göreyim”, dedi.

Utana, sıkıla elimdeki kağıtları kendisine uzattım.

Bir taraftan mırıldanarak okuyor, diğer yandan da kırmızı bir kalemle yazdıklarımın altını çiziyor, yanlarına notlar düşmeye başlıyor.

Sonra bana dönerek; hatalarımı, nelere dikkat etmem gerektiğini bir bir anlatıyor.

Kendisini pür dikkat dinledikten sonra;

-“Yani, ben de Yurt Müdürlüğü görevime devam edeyim, öyle mi Hocam” diyorum.

Gönlümü alarak;

-“Yok, o kadar da değil. Dediklerimi yaparsan, bu işi başarırsın” diye beni motive ediyor.

Sonuçta bu moral motivasyonla kaleme aldığım birkaç şiirim çeşitli bestekarlar (İsmet Nedim, Cavit Deringöl, Rafet Kıral, Ahmet Çetin Karaahmetoğlu vs.) tarafından bestelendi.

Hatta bunlardan biri (Kalbimin sesine dur diyemem ki) 20800 Repertuar numarasıyla TRT arşivlerine bile girdi.

Neyse, bugünlük bu kadar!

Yarından itibaren de, bestelenip notaya alınmış güfte denemelerimden birkaç örnek vereyim mi, ne dersiniz?

Şimdilik hoşça kalın, dostça kalın!