Bazen kafama takılan bir sorunun cevabını bulmak, bazen de bilgilerimi tazelemek amacıyla sık sık kütüphanemi karıştırmaktan büyük keyif alırım.

Bugün de oltama, önceki yıllarda defalarca okuduğum sevgili kardeşim Ayhan Yüksel’in kaleme aldığı 320 sayfalık “Tirebolulu Denizciler” kitabı (Arı Sanat Yayınevi, İstanbul, 2016) takılıverdi.

Bunun sebebi de, şu anda oturmakta olduğum evimizin arsasını bizlere miras bırakan annemin babası olan dedem Uzunömeroğulları sülalesinden Osman Ağa’nın Abdullah Akalın’ın da Tirebolulu denizci olarak bir satır da olsa bu kitapta adının geçmesi.

Kitabın 229. sayfasında yer alan “Tirebolu Liman Başkanlığı Tayfa Sicil Defterine Göre Tirebolulu Denizciler” başlığı altındaki ilk satır şöyle:

“Abdullah Akalın, Temel oğlu, Tirebolu-1320”

H.1320 (1904) Tirebolu Cintaşı mahallesi doğumlu olan rahmetli dedem anılarını anlatırken, bol bol da denizcilik maceralarından bahsederdi. Keşke şimdiki aklım olsaydı da anlattıklarını not alsaydım! Ne yazık ki tüm anıları onunla beraber mezara gitti.

Rahmetli dedem, denizciliğin avantajlarını iyi değerlendirerek, henüz gençlik yıllarında payitaht İstanbul’u su yolu yapmış, dolayısıyla da günlük gelişmeleri çok yakından takip etmiştir. Bu nedenle de giyim kuşamına çok dikkat eder, İstanbul ağzıyla konuşur, günde en az iki gazete (Tercüman, Son Havadis) okurdu.

Vefat ettiği 24 Mart 1985 tarihine kadar traşsız, kravatsız, takım elbisesiz şehre inmemiş, düğün derneklere katılmamıştır.

Görele’de adından çok “Ağa dayı” lakabıyla anılırdı.

Gericilere, yobazlara çok kızardı.

Çocukluğumda evindeki duvarda asılı camlı, çerçeveli Atatürk fotoğrafını çok iyi anımsıyorum.

Anneannemle (Veliye Akalın), dayımla (Temel Akalın), kız kardeşi Zehra halamla (Halilbeyoğlu) ve diğer aile fertleriyle birlikte Karacaahmet’teki aile kabristanında ebedi uykusunu uyumakta olan dedeme bir kez daha Allah’dan rahmet diliyorum.