İlk yolculuğun akşamı anlar ki giden
O artık hiç bir zaman olmayacaktır bizden

Tasavvurdan çok uzak bir bambaşka alem bu
Ne ihtiyaç seyretmek ne lazım bir an uyku

Manasızdır kalp gibi gözlerde dudaklarda
Yalnız düşünce vardır uzak çok uzaklarda

Erguvan rengi ufuktan kalkmayan nemli sis
Ve kanlı toprakla yoğurulmuş taştan bir deniz

İçersinde eriyip zamanla kayboluruz
Biz olan o alemde sadece ses buluruz

Senelerce uzaktan bize gelen bu çağrı
Bitmeyen elemlerle hiç dinmeyen bir ağrı

Çekilip gitmek ebedi gerçek faniliğe
Mevsimler üstümüzde iklimler bizle yine

Soğukların korkusu olmayacak yağan kar
Bu ışıksız diyarda gaip ne ülkeler var

Bir gül müdür ruhumuz her mevsimde renk veren
Düşüncede olanı bulmayacak deren

İlk yolculuğun akşamı başlar yeniden
Bir başka korkunun derdi bitip tükenmeden