ENİŞTE

PAZAR’LIK

(yaklaşık 10 yıl önce yazdığım bu öykümü, ölüm yıldönümünde Aziz Nesin üstada ithaf ediyorum)

(o zamanlar canım Olcay’ımla evliyiz, o güzel günlerimize saygım gereği yazıda bir oynama yapmadım, lütfen siz de alıcınızın ayarlarıyla oynamayınız)

ENİŞTE

çok sever beni..

tavuk döner yemek üzere dükkanına her girdiğimde yere göğe sığdıramaz;

-‘’oooo enişte hoş geldin, buyur buyur, cam kenarındaki masaya oturuver.. bakın oğlum enişteye’’..

kimileyin bahardır, yazdır.. dışarda konuk eder..

-‘’oooo enişte gel gel buyur.. oğlum kapıdaki masayı temizleyin, bakın enişte geldi’’..

***

yalan gonuşacak diğilim, anlatımı pek yaman bi sevgidir gördüğüm, oracıkta her defasında yaşadığım..

‘’enişte’’ derken bi enişte daha çıkar ağzından resmen..

bense saygıda kusur etmem bu tatlı suratlı insana.. nerden eniştesi olduğumu bilemesem de kısaca;

-‘’sağolasın abim’’ der geçerim..

***

bazen tabakta, pilav üstü yerim tavuk döneri.. bööyle patatesli, rus salatalı, marullu falan.. ikaz eder abim;

-‘’oğlum enişteye turşu da goyun’’..

düşünürüm yemeğimi yedikçe, acaba eşimin nesi bu adam?? ben neden enişteyim?? bi film şeridi gibi geçmişimi gözümün önünden geçiririm..

-‘’hımmm.. kız istemeye gidildiği gece mutfakta bi herif vardı.. uzaktan akraba gibiydi.. odur heralde’’..

-‘’yok yok.. söz yüzüğü takılırken beni şiddetle kucaklayıp tebrik ettiydi.. damat bey aramıza hoş geldin ben ikinci göbek kuzenleriyim dediydi.. o abi galiba bu’’..

utanırım.. soramam.. nasıl sorayım??

***

kimi öğlen yemeklerimi tavuk dönerli sandviçle geçiştirmek zorunda kaldığım da olur.. acelem vardır, işim vardır falan..

-‘’oğlum eniştenin malzemesini torpilli goyun’’

-‘’sağol abim’’..

uzun uzun düşünürüm yolda, ayak üstü, sandviçimi ısırdıkça..

-‘’hımmm.. nişan gecesi 7 katlı pastamızı getiren steyşın vagon taksiyi bu abi bulmuştu bi duraktan.. evet evet’’

-‘’yok yaa.. düğünümüzde halay başıydı gibi sanki.. en çok o terlemişti.. kravatını kafasına dolamıştı.. o abi bu’’..

beni bu denli seven bi akrabayı anımsayamamak zoruma gider, soramam bişi, nasıl sorayım??

***

aksilik, jest yaptığım da ne çoktur.. dükkanına tavuk döner yemeye götürdüğüm dostumun ahbabımın, yeri geldiğinde tavsiyelerde bulunduğum arkadaşımın sayısını bilmem bile..

-‘’oolum gidin şu falanca yerden tavuk döner yiyin.. muhteşem yapıyo herifler’’!!!

sözüme uyar..

giderler..

gelip, teşekkür ederler..

***

bigün eşimle de gittik..

-‘’ooooo enişte hoşgeldiniz’’ ile ayakta karşılandık yine..

eşim bozuldu biraz;

-‘’nerden eniştesisin bakim sen bu adamın gürsel’’??

şaşırdım tabi;

-‘’nasıl yani olcay?? bu abim senin akraban diğil miydi’’??

***

eşim tanımayabilir belki.. herkes her akrabasını tanıyacak diğil ya..

ablası.. yaani baldan tatlı baldızım.. bikaç yaş da büyüktür hani.. dedim ki;

-‘’gız oya.. git şu filanca yerden bi sandviç alıver.. bak bakalım o abim kim, olcay tanımadı, sen mutlaka tanıyacan, yakın akrabanız yahu, nasıl bilmezsiniz’’!!

elinde bi ufak poşetle döndüğünde baldızım, net konuştu;

-‘’gürsel sen delirmişsin.. adamı hayatımda ilk kez görüyorum’’..

***

işin peşini bırakacak diğidlim..

kayınvalidem ne güne duruyo?? o mutlaka bilir hısmını..

denk getirdim bi akşam üstü, dükkanın önünden geçirdim..

-‘’oooo enişte uğurlar olsun’’

-‘’sağol abim’’

-‘’kim bu herif gürsel’’!

sesleri birbirine karıştı..

***

demek ki eşimin ailesinin erkek tarafından biriydi abim..