ENGİN ÇAĞLAR VE MOTOSİKLET TERÖRÜ ÜZERİNE

Emekliye ayrılıp köyüme kesin dönüş yaptıktan sonra…

Çocukları ve torunları görmek ve KYK emeklisi arkadaşlarımla özlem gidermek amacıyla İstanbul’a yılda bir, bilemediniz iki kez yolum düşer, birkaç gün kalıp dönerim.

Yaşamımın en az 50 yılını geçirdiğim dünyanın incisi bu devasa şehirde en çok korktuklarımın başında, motosiklet terörü gelir.

Hadi paçamı sıyırarak hızla önümden geçeninden kendimi kurtarmak için kendimi bir adım geriye attım diyeyim.

Ya arkamdan dolanana ne demeli!

“Tüm yolların hatta yaya kaldırımlarının kralı biziz” dercesine…

Ne kural tanıyorlar, ne başka kral!

Çoğu da kurye.

Tamam, bunlar ailesini geçindirmek için üç-beş kuruşa talim eden (birçoğu da mülakatta elenmiş üniversite mezunu) genç çocuklar, bunu anlarım da…

Bu kadar da acelecilik, kural tanımazlık olmaz ki!

Bilmeyen de sanır ki, “tabakhaneye bok” yetiştiriyorlar.

Arka sepetlerinde hepi, topu üç-beş paket lahmacun, birkaç porsiyon Adana Kebap vs.

Hele bir de, sanki önceden bir birleriyle sözleşmişçesine trafik ışıklarında daha yeşil yanmadan sarıyı görür görmez 5-10’u birden hurraaa…

Gel de öfkelenme.

Birkaç saniyelk dalgınlığınıza gelmeye görsün…

“Niyazi” olmanız an meselesi!

İstanbul öyle de, avuç içi kadar Görele’de durum sanki daha mı farklı.

Al İstanbul’u, vur Görele’ye!

Şimdi bunları niçin yazdım?

Tabi ki durup dururken değil.

Efendim, Türk Sineması’nın emektarlarından Engin Çağlar’ı iki gün önce bir motosiklet terörüne kurban verdik.

Üzülmemek, kahrolmamak elde değil.

Benzer durumun hepimizin başına gelmeyeceğinin bir garantisi var mı?

Yok!

Öyleyse yetkililer bu işe bir an önce bir el atmalı…

Motosikletliler başta olmak üzere bu trafik magandalarını hizaya sokmalı.

Aksi halde daha çok canlar yanar.

Sanatçımıza bir kez daha Allah’dan rahmet, ailesine ve sevenlerine başsağlığı diliyorum.