Matbaanın icadının 1400’lere dayandığı, osmanlıya gelişinin 230 yıl gecikmeli olduğu falan filan, az buçuk bildiğimiz konulardır. Anadolu toprağının genel geri kalmışlığı buna bağlanır hatta. Çok da dert etmeyelim, eskinin Giresun’unda herşeyin bir çaresi mevcuttur.

Misal; adına “çığrıcı garı” denen kurum……..

***

Akla ilkin, şarkı söyleyen hanımefendiler gelebilir, gelmesin…

Akla sonra, para karşılığı cenazelere gidip ağlaşıp sızlaşan kadınlar da gelebilir, gelmesin…

Düğün, nişan, asker uğurlaması, sünnet vb hayırlı işler için, davetiye deyu bişinin bilinmediği eski zamanlarda bu kadıncaazlar görev yaparlar, ev ev dolanıp, insanları davet ederlermiş…

(Davet edici, çağırıcı sözcüğünün zamanla çığırıcıya dönüştüğünü düşünüyorum, %70)

(Bu emektar kadınların işlerini yaparken bazı türküler, maniler falan söylediğini düşünüyorum, yani türkü çığırmak, %30)

***

İlginçtir, bunların dükkan dükkan dolaşan erkek versiyonu yokmuş örneğin. İlla ki kadın olacan ve evleri dolaşacan.

Tüm bunları düşünmeye ve yorumlamaya bi ömür adamak gerek yahu! Kim yapacak ki ben yapmasam, Giresun Üniversitesi mi? Güldürmeyin, annannemden öte rektör tanımadım ki… Evde biraz yüksek ses olsa, “çığrıcı garı gibi ne bağırıyonuz” derdi hemen rahmetli. Keşke akıl edeydim de anacaazımdan biraz ayrıntı isteyeydim, belki o bilirdi tam olarak. Genç miydiler, orta yaşlı mı, neydiler, güzel miydiler, gılıksız mı? Rüyama girince soriciim, merak etmeyiniz.

Bunları düşüne düşüne iyice kafayı sıyırdım zaten. Tez zamanda Bilgi Yurdu bünyesinde bir çığrıcı garı ekibi kurup, konser davetiyesi falan gibi uygulamalara son vermeyi düşünüyorum.

Kamuoyuna saygıyla arz ederim.

ord prof dr gürsel ekmekÇi