Sevgili yol arkadaşlarım,

İki ayrı çağrıya icabet ederek, iki ayrı kurumu ziyaret ettim, dün.

Ayrıntıya gerek yok, ikisi de ticari kurumlar idi..

Ama şu detaya çok gerek var; ikisinde de İzler Dergilerimiz “patron” makamında, orta sehpa üzerindeydiler.

Çok şaşırdım, çok sevindim.

Helal olsun.

Bu şehir, 40-50 zibidiye kızıp, küsülecek bi yer değil elbette.

***

İzler’in bizim kuşağa ait ilk sayısı (yani no 28) 500 iade ile başlamıştı. Büyük fiyaskodur.

Ama… Yıkılmadık, pes etmedik, artık neredeyse sıfır iade konumuna yükselmiş bi dergi olduk.

Sayısal durum bi yana, azıcık gecikme olsa, okurlarca ısrarla sorulan bi niteliğe kavuştuk. İçerik yönüyle derseniz, zaten Bab-ı Ali mecmuası kıvamındayız.

Yazarlarımızın okunurluk düzeyini biliyorum ve bundan da gayet hoşnutum.

***

Tüm branşlarımızın, tüm birim yöneticisi kardeşlerimin bu örneği kılavuz edinmelerini diliyorum.

Ben ve kurmaylarım zaten bilincindeyiz; hangi dallarda açık ara öndeyiz, hangi dallarda emekleme dönemindeyiz, hangi dallarımız henüz tam oturmadı…

İşimizin başındayız. Çabalıyoruz. En ufak bi icraatı bile “öylesine” yapmıyoruz. Çoğunun asırlık olmak üzere, hepsinin bir temeli, bir çıkış kaynağı var. Salt şu yönüyle bile emsalsiziz.

Her konuda daha da gelişeceğiz.

***

Anlayamıyorum.

Benim şu “slogan” edindiğim, bi tür “motive” amaçlı kullandığım “Gürsel’in olduğu yerde ikinci olunmaz” cümlesinde ne gibi bi sakınca var?

Neresinde ego var?

Bi insanın hırslı, azimli, iddialı olduğu için eleştirildiği yegane şehrindeyiz dünyanın, neyleyim?

Eh o zaman takdir eden etsin, etmeyen çatlamaya devam etsin.

Ruh hekimi değilim, kimseyi tedavi edemem.

Son soluğuma değin o sloganı kullanacağım.

***

Ben o “mecmuaların” ilk kez gördüğüm sehpalarda sergilendiğini tadabilmek için az çile çekmedim, az ter dökmedim.

O tıklım tıklım salonlara erebilmek için az uykusuz kalmadım.