ZAMAN DEĞİRMENİ

Hepi topu iki yıl önce imiş. Henüz annemsiz kalmamışım. Hadi sizleri anı defterime götüreyim…
***
Minik Yağmur’um babaannesini görmek istiyordu epeydir, el ele kol kola, yanak yanağa gittik nihayet dün anneme.
Konuklar da vardı içeri geçtiğimizde. Gerçi biliyordum birilerinin olacağını ama bu kadar da guvvetli bir kadro ummamıştım.
Bikaç kişi kalmışlardı annemin kankileri. Babaannem (gaynanası) gibi diyeyim hadi, annemin “götdaşları”. Benimse herbirinin ayrı ayrı ellerinde büyüdüğüm ennn kıymetli teyzelerim.
Cennet-i âlâya düşmüş gibi oldum.
***
Kız Teknik Enstitüsü kökenli annem, pasta-börek üstadıydı zaten, canım ablam da herhalde O’na çekmiş olmalı, mükemmel bir ikram sofrası hazırlamıştı.
Çok yazık ki annem mutfak işleri yapabilecek denli dinç değil artık. Daha 3 yıl öncesine değin zeytinyağlı dolma yapmayı kimseye bırakmazdı. “Siz ne biliyusunuz dolma sarmasını çekilin bakiim” diyip kızardı, ablama falan.
Bir Fikret Kızılok şarkısı mıdır yoksa yaşam dediğin;
böyle büyür insanlar, ağlamak çare değil
zaman değirmenini durdurmak kolay değil…
***
Yağmur’uma öz torunları gibi bir sevecenlikle bakan bu güzel kadınlara ilkin;
-“Sayenizde Sabancı imiş, Koç imiş, Eczacıbaşı imiş, Türkiye‘de hiçbi sülaleye nasip olmayacak bir çocukluk yaşadık gızlar” dedim, peynirli böreğimin ilk dilimini yerken.
Aynı şeyi anlattı Akgün Şenyurt teyzem. Gencecik bir gız olan torunu daha yeni demiş, eski fotoğraflara bakarken;
-Siz 70 sene evvel Giresun‘da, şimdi İstanbul sosyetesinin yaşayamadığı bir hayat yaşamışsınız!
***
Benim doğduğum gün gonuşuldu.
Aysın Ersöz teyzemin Sedef ablayı doğurduğu gün gonuşuldu.
Goncay Gürdal teyzemin unutkanlıkları gonuşuldu.
Gülündü.
Öget İşseven, Birsen Güvenç, Sevinç Topallı, Özden Pamuk, Gülser Pamuk teyzelerim özlemle yad edildi. Haşim Gürdal, Nihat Yanıkoğlu, Hayati Topallı, Naci Pamuk amcalarım içlerimiz sızlayarak yad edildi.
Hüzünlenildi.
***
O kadar mı?
Ahmet Ersöz amcamın doğumgünü imiş vakitlerden bir vakit. Rasin Bayazıtoğlu amcam “şuna bi hediye alalım” deyince babam, “gart herife doğumgünü mü olur yahu” deyip geçmiş.
Oysa 50. yaşgünü imiş henüz.
Bizler şimdi 58 yaşımızda gendimizi çocuk sayarken, o kuşak 50 yaşı yaşlılık kabul etmiş?
Ne ilginç.
***
Muzlu pastaya geçmişken, günlerdir araştırdığım Apartuman Emine konusunu açtım. Teyzelerim;
– U olsa olsa, Mehmet Efendi restoranın sahibinin garısı olan Eminaanım’dır, kararına vardılar.
O yolda iz süreceğim. Bu enteresan lakabın sırrını çözmem gerek.
***
Annemle babam balayını, Beyoğlu’ndaki Bristol Otel’de geçirmişler. Sonra yakınlardaki Yenişehir Palas.
Aslan babam be! Nasıl bir balayı ise… Bir otel yetmemiş!
Kıh kıh!
Sevim Müftüoğlu teyzem aynı otelin asansörlerini anlattı. Ahşap kapılı, demir ferforje dekorlu, kapısında özel görevlili. Annem de anımsadı. Okeyledi.
Bence en güzel ayrıntı… Bizimkilerin de bir üst kuşağı olan anneleri. Yani en gerçek Giresun hanımefendileri…
Ezan okununca konkene ara verir, namazlarını kılar, sonra oyuna devam ederlermiş.
Menderes’le başlayıp, bugün iyice zirve yapan karacahil zihniyetin memlekete en büyük zararı bu güzellikleri yok etmesidir.
***
Ucundan bucağından ben de yetiştiğim için, vapur yolculuklarını, balolarını, yayla gezilerini, Samsun Fuarı anılarını falan yazma gereği görmedim.
Şimdi birileri, sanki doğru düzgün bişi yaşamış gibi, sanki adamakıllı gün görmüş gibi “eski Giresunculuk” oynuyo sosyal medyada. Gördükleri bir mendirek, bir Samantaş, bir stadyum, bir Giresun Galesi.
Bu gibilere hiç de özür dileme gereği duymadan “la bir huzur verin, gidip az ötede oynayın” diyorum sadece.
***
Eve gelip Fikret Kızılok dinlettim Yağmur’uma;

yaşadığın gördüklerin dışında
mutluluğu kuytularda bulunca
bir de şöyle etrafına bakınca
yaşlı gözlerle bana gelip sakın üzülme yavrum
zaman değirmenini durdurmak kolay değil…

Ben ölünce anlayacaktır.
***
(Kıymetli okurlarım, bu satırlar 19 Mayıs sabahı buğulu gözlerle, sıkılmış yumrukla yazılıyo. Atatürk’ün emeklerine yapılan nankörlükler bizleri daha da bileyliyo. Öfkemizin derecesini bilseler, bu denli fütursuz olamazlar. Nice bayramlara hep birlikte. Ne Mutlu Türk’üm Diyene)